آنچه با اسلام و ايمان منافات دارد اعتقاد به تركيب يا با التفات ، عدم اعتقاد به تنزّه خدا از تركيب است . ولى ترتّب احكام اسلام دائر مدار اقرار به شهادتين است . مادام كه يكى از ضروريات دين را كه از آن جمله ، نفى تركيب در ذات باريتعالى است انكار ننمايد ، كه بيش از اين در مقام بيان حكم فقهى اين موضوع نيستم خواننده عزيز را به كتابهاى فقه ارجاع مىدهيم . و امّا صفت : تفرد ، يكتايى ، احديّت ، وحدانيّت و بىشريك و نظير و همتا بودن اگرچه از صفات حقيقيّه و واقعيّه است ؛ يعنى بىشريك بودن خدا يك امر واقعى است چنان كه محال بودن شريك براى باريتعالى نيز امرى واقعى است . اما مثل صفت علم ، قدرت و احديّت نيست . در صفت علم ، قدرت واحديّت نبودِ چيزى با بودِ چيزى و نفى يا اثبات شيئى در اتصاف ذات به آن مأثر نيست ولى صفت يكتايى ، واحديّت و بىهمتايى از صفاتى است كه در صدق ان نبود همتا و شريك و نظير دخالت دارد و مفهوم آن متضمن نفى شريك و مثل و نظير نيز هست . « فهو الواحد المطلق لا شريك له ولاوزير » . ولذا در اقرار به توحيد ، نفى خدايان غير از اللَّه لازم است مع ذلك با اينكه صفت بىهمتايى و بىشريك و نظير بودن از صفات ذاتيّه نيست در حكم به اسلام اقرار به اين صفت و يكتايى خدا معتبر است و تا كسى به آن اقرار نكند و كلمهء توحيد را كه دلالت بر